تبلیغ در رسانه‌های عمومی

تبلیغ در رسانه‌های عمومی

تبلیغ در رسانه‌های عمومی

در مجله نیویورک تایم دراین‌باره چنین می‌نویسد:”تبلیغات معروف به “محیطی”، رشد انفجاری یافته است.” و در ادامه علت را چنین ذکر می‌کند: “امروزه شرکت‌ها هرچه بیشتر از تبلیغ در رسانه‌های عمومی اجتناب می‌ورزند و قصد دارند مشتریانی را که از فراوانی این‌گونه تبلیغات دل‌زده شده‌اند، در محیط‌های کاری، خرید و یا تفریحی‌شان شکار کنند.”

تبلیغات در نمایش‌ها و برنامه‌های تلویزیونی هم نقش ستاره اول را یافته است. در فیلم‌ها حتی در محل‌ها پارکینگ، روی دیوارهای سیمانی مجزا کننده جایگاه پارک ماشین‌ها، پیام تبلیغاتی نقاشی شده است. تبلیغاتچی‌ها دنبال مجوزی هستند که به‌واسطه آن بتوانند محصولات خود را در پخش مجدد برخی از زنجیره‌های تلویزیونی، به شیوه الکترونیکی بازسازی کنند. اخیراً هم در پخش برخی از مسابقات بیس بال در تلویزیون موفق به انجام این کارشده‌اند. آن‌ها برای استفاده از کالاهایشان در فیلم‌های سینمایی هم هزینه‌های سنگین می‌پردازند.

کمپانی هوندا  با پرداخت 4 میلیون دلار، اسپانسر یک فیلم مخصوص پرده عریض سینماهای پیشرفته آی مکس به نام A stomp Odyssey شده است. فایزر هم به نمایندگی از طرف نام تجاری کرتس در یک فیلم آی مکس دیگر اسپانسر شده است.

چرا تبلیغاتچی‌ها  این‌قدر به دنبال رسانه‌های جایگزین هستند؟ خیلی ساده است، چون تبلیغات به شیوه سنتی دیگر چندان کارساز نیست. اگر بود، این تعداد بالن‌های تبلیغاتی، تبلیغات روی شن‌های ساحل، دستشویی‌های عمومی و یا کتاب‌های تبلیغاتی وجود نمی‌داشتند.

دیگر کافی نیست که محصول یا خدمات بهتری ارائه دهید. کافی نیست که قیمت مناسب‌تری داشته باشید. امروز برای به دست آوردن موفقیت باید یک نام تجاری بهتر بسازید. و نام تجاری چیست؟ نام تجاری تنها برداشتی در ذهن مخاطب است.

برداشت ذهنی، نام بازی موردنظر است. به نظر می‌رسد که تبلیغات تنها راه ایجاد یک برداشت بهتر است. حقیقت ندارد، ولی این برداشتی است که از تبلیغات می‌شود.